Ατιτλο 3 – Αρετή Καμπίτση

Άτιτλο 4

"Ανάμεσα σ αυτά που λέω κι αυτά που θέλω να σου πω κρύβονται δύο λέξεις. 

Κρέμονται σαν φωτεινές τελείες στο ουράνιο στερέωμα. Μια διάφανη κλωστή κρατά ανάλαφρα τα σύμπαντα κι οι τελείες γίνονται άνω • 

Αναπηδούν σαν παιχνιδιάρικα φυλλαράκια στα μάτια σου, 

στροβιλιζονται στον νοτιά 

αγγίζουν τα φρέσκα χείλη σου και στέκονται μετέωρες. 

Ανάμεσα σ αυτά που λέω κι αυτά που θέλω να σου πω κρύβεται η σχισμή των χειλιών σου, φυσάω ανάσα, βουτάω και ξεδιπλώνει το σύμπαν, τον έναστρο ουρανό ανοίγω διάπλατα 

οι λέξεις σωπαινουν και μόνο τα άστρα ίσως κι εσύ, μπορεί κι εγώ, 

τις πιο τρυφερές μου λέξεις δεν θα στις πω κι ας είναι ο κόσμος όλος μου γεμάτος  σ αγαπώ. 

Το πιο όμορφο ποίημα για σένα γράφω εδώ

από παιδί το έπλεκα στον έναστρο ουρανό".

Αρετή Καμπίτση