Το δέντρο – Έμμα Τσιβρά

Το δέντρο - Έμμα Τσιβρά

Φυτρώνει:

ανάμεσα στους ώμους μου

μπλέκονται τα κλαδιά του

-στα μαλλιά μου

στην πλάτη μου βαραίνει

-ο ροζιασμένος του κορμός

οι ρίζες του βαθιά

-μες στην καρδιά μου απλώνονται.

Συνταξιδεύουμε

στο χρόνο με ούριο άνεμο

και φουσκοθαλασσιά

-στους ανοιχτούς ορίζοντες της χαράς

στη στενωσιά της λύπης-.

Δίνει καρπό στη σκέψη μου

ζυγιάζει τις αντοχές μου

-σκιάζει τους φόβους μου:

μήπως θεριέψει

μ’ ενσωματώσει

-μ ’αγκάλιασμα ασφυκτικό

στη γη με καρφώσει

-ακίνητο κούτσουρο.

Την υπόσχεση του να κρατήσει:

σχεδία να γενεί

στο πέλαγο ν’ ανοιχτώ

-σκάλα στον ουρανό.

Δημοσιεύθηκε στο Φράκταλ στις 19/1/22