Δύσβατη σκέψη – Εμμα Τσιβρά

Δύσβατη σκέψη

Στη μαμά μου

Ολόγραμμα -στην πρωινή αχλή

ίσκιος -στου ανέμου το γύρισμα

το σώμα -που δεν είσαι πια.

Ή μήπως - ταπεινό κυκλάμινο

σ’ απάτητη κορφή;

Είσαι ακόμη -εδώ;

Ή ταξιδεύεις -διαρκώς

-ως μικρότατο μόριο ύλης-

στο σύμπαν;

Δε μου έστειλες άλλο σημάδι

-παρ’ εκτός εκείνο το φως-

απ’ τα κλειστά σου βλέφαρα

-την ύστατη στιγμή

και το αμυδρό χαμόγελο

-απ’ τα σφιγμένα χείλη.

Δύσβατη η σκέψη

-πως τάχα είσαι καλά

-πως τριγυρνάς

στις γειτονιές των αγγέλων

ψηλά στο μεσουράνημα της μέρας

-μ ’αφροντισιά πρωτόγνωρη.

Πώς να πιστέψω- ότι δε νοιάζεσαι.

Έμμα Τσιβρά