Ιχνηλάτες βημάτων – Εμμα Τσιβρά

Ιχνηλάτες βημάτων

Οι μέρες μεγάλωσαν -έγιναν νωχελικές

-δεν αγχώνονται πια στα φανάρια.

Περνάνε βαριεστημένες

-έξω από κλειστές πόρτες και παράθυρα-

αφουγκράζονται κουβέντες και γέλια.

Άδειοι οι δρόμοι σέρνονται πίσω τους

-ιχνηλάτες βημάτων-

μακριά από προσωπικούς λαβύρινθους.

Τις νύχτες ξυπνάνε

-λουσμένοι στα λαμπρά τους φώτα-

έρχονται καταπάνω μου ασθμαίνοντας

με ιλιγγιώδη απορία: «Που πήγαν όλοι;»

Μέσα στο διάφανο όνειρο -ο θάνατος

χορεύει με ανάερο βήμα-

στις έρημες πλατείες και στα πεζοδρόμια.

Η επόμενη μέρα τι χρώμα θα έχει ;

Οι άνθρωποι θα έχουν μνήμη ;

Πίστη -αγάπη - ελπίδα;

Ή θα ζουν εξόριστοι στο βασίλειο του φόβου

-δίχως φιλί και χάδι;

Θα μας ξανακερδίσουνε -πίσω- οι δρόμοι ;

23/4/20