Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ – Νίκος Θ. Μέντης

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ – Νίκος Θ. Μέντης Με το πρώτο σκίρτημα της αυγής στον ορίζοντα, ξεκίνησε για το μεγάλο του ταξίδι προς τον αστερισμό των Πλειάδων. Θα του έπαιρνε μερικούς μήνες αλλά δεν τον απασχολούσε ιδιαίτερα, μια και θα έπεφτε σε κρυο-στάση και θα ξυπνούσε λίγο πριν φτάσει στον προορισμό του. Το είχε ξανακάνει στο παρελθόν κι έτσι δεν ήταν παρά μια απλή επαναλαμβανόμενη ρουτίνα για τον Κέβιν. Ενεργοποίησε τον αυτόματο πιλότο του σκάφους και μπήκε στην ειδική κάψουλα στάσης. Αφού βεβαιώθηκε πως όλα είχαν προγραμματιστεί στην εντέλεια, πάτησε το μεγάλο κόκκινο κουμπί που έβαζε σε ενέργεια την κάψουλα. Σε λίγα δευτερόλεπτα έκλεισαν τα βλέφαρά του κι αφέθηκε σε έναν ύπνο, χωρίς όνειρα και χωρίς συναίσθηση του χρόνου και του χώρου. ---------- Τον έπιασε απροετοίμαστο, χωρίς να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συνέβαινε. Ένοιωσε μια αόρατη παρουσία να εμφανίζεται από το πουθενά και να υλοποιείται εκεί μπροστά του. Ήταν μια απερίγραπτα πανέμορφη και καλλίγραμμη νεαρή αιθέρια παρουσία. Τον κοιτούσε με εκείνα τα πρασινογάλαζα ολοστρόγγυλα, αινιγματικά κι εκφραστικά μάτια της, σαν να τον καλούσε να πάει κοντά της. Έκανε να σηκωθεί ο Κέβιν και με υπεράνθρωπες προσπάθειες να τη πλησιάσει. Άπλωσε το χέρι του να πιάσει το δικό της, αλλά έπιασε κενό αέρα. Ένοιωσε την ύπαρξη της να υποχωρεί για μια στιγμή και να απομακρύνεται. Σηκώθηκε και την ακολούθησε με αργό βηματισμό και μια ζαλάδα σα σκοτοδίνη

-- 1 of 3 --

τον χτύπησε κι άρχισε να παραπαίει κοντεύοντας να πέσει στο πλαστικό γυαλιστερό πάτωμα. Η αιθέρια ύπαρξη σταμάτησε να απομακρύνεται και τον πλησίασε πιάνοντας το χέρι του και στηρίζοντάς τον με τέτοιον τρόπο ώστε να αποφύγει τη πτώση. Άρχισε κάτι να του ψιθυρίζει κι ο ήχος της φωνής της ακούστηκε σαν ουράνια μελωδία να χαϊδεύει τα αυτιά του. Ένας βελούδινος ήχος από μικρές λέξεις να συνθέτουν ένα ονειρικό πέπλο μυστηρίου κι αναζήτησης. Μα τι ήταν αυτό που προσπαθούσε να του πει άραγε με τόση επιμονή. Στην αρχή δεν καταλάβαινε, μα σύντομα όλα όσα του έλεγε πήραν νόημα. ----------- «Ξύπνα σε παρακαλώ! Κέβιν ξύπνα!» Στριφογύρισε ανήσυχος στην κάψουλα στάσης ακούγοντας την επίμονη ψιθυριστή φωνή. Άνοιξε τα μάτια του και την είδε να έχει σκύψει από πάνω του και να του μιλά με την όμορφη μελωδική φωνή της. «Ξύπνα Κέβιν, πρέπει να σηκωθείς αμέσως! Κινδυνεύεις, σε παρακαλώ ξύπνα!» Με προσπάθεια πάτησε το μικρό πράσινο κουμπί της κάψουλας στάσης κι αποδεσμεύτηκε από τους ιμάντες που τον κρατούσαν καθηλωμένο στην κάψουλα. Ανασηκώθηκε με θολωμένο ακόμη το μυαλό και προσπάθησε να βγει σιγά-σιγά έξω από την κάψουλα. Δεν έβλεπε πουθενά την αιθέρια ύπαρξη που προηγουμένως του μιλούσε. Αναρωτήθηκε πόσο καιρό να βρισκόταν σε στάση. Η οθόνη στην κάψουλα έδειχνε δύο μήνες παρά μια εβδομάδα. Δηλαδή κανονικά θα ξυπνούσε σε μια εβδομάδα από τώρα. Μιας και το σκάφος του είχε πλέον πλησιάσει αρκετά τις Πλειάδες. Αλλά γιατί μια εβδομάδα νωρίτερα; Τι ήθελε να του πει η ύπαρξη με τα πρασινογάλαζα μάτια. Τι ήταν εκείνο που ήθελε να τον προειδοποιήσει; -------- Η τεράστια μαύρη τρύπα εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά, ανάμεσα στη πορεία που είχε αρχικά χαράξει ο Κέβιν και στο προορισμό του. Αν δεν ξυπνούσε αυτή τη δεδομένη στιγμή, το σκάφος του θα έπεφτε μέσα στις ισχυρές βαρυτικές δυνάμεις που εκπέμπονταν από τη μαύρη τρύπα, θα το συνέθλιβαν πριν καλά-καλά την πλησιάσει και θα βυθιζόταν σε χιλιοστά του δευτερολέπτου στην ανυπαρξία. Αν έμενε έστω λίγο ακόμη στη κάψουλα στάσης δεν θα μπορούσε να αποφύγει το αναπόφευκτο. Είχε φαίνεται κάποιον φύλακα-άγγελο! Πως αλλιώς να χαρακτηρίσει την αιθέρια ύπαρξη που τον προειδοποίησε…

-- 2 of 3 --

Οι Πλειάδες είναι ένα ανοικτό αστρικό σμήνος που απέχει 400 με 480 έτη φωτός από τη Γη και οι μεγαλύτεροι αστέρες που το αποτελούν είναι η Αλκυόνη, η Μαία, η Ηλέκτρα, η Κελαινώ, η Ταυγέτη, η Στερόπη και η Μερόπη, κόρες του Άτλαντα και της Πλειόνης. Ο Κέβιν είχε προορισμό τον λαμπερό αστέρα της Αλκυόνης μιας και ο δεύτερος πλανήτης που τον τριγυρνούσε έμοιαζε κατά 95% με τη Γη… Κοιτάζοντας για άλλη μια φορά τον όμορφο γαλάζιο πλανήτη που πλησίαζε, ήρθε στο νου του μια ανάμνηση απ’ τα εφηβικά του χρόνια, τότε στο κολέγιο, στο μάθημα της αρχαίας ιστορίας και μυθολογίας, μια απεικόνιση στο βιβλίο που του είχε κάνει τρομερή εντύπωση, η προσωπογραφία μιας από τις κόρες των Πλειάδων. Κι έτσι τη ξαναθυμήθηκε! Αυτή ήταν η μυστηριώδη αιθέρια ύπαρξη που εμφανίστηκε, δεν χωρούσε αμφιβολία, ήταν η πανέμορφη Αλκυόνη! Τον είχαν μαγέψει εκείνα τα μεγάλα εκφραστικά πρασινογάλαζα μάτια της κι είχαν αποτυπωθεί για πάντα στη θύμισή του, άσβεστη ανάμνηση μιας αιώνιας αγάπης… Νίκος Θ. Μέντης

-- 3 of 3 --