Ωδή στη Νεφέλη – Νίκος Θ. Μέντης

Ωδή στη Νεφέλη Στα όνειρα του μονάχα μπορούσε να τη συναντήσει κι ήταν το πιο όμορφο πλάσμα. Μόνο για κείνον, έπαιρνε σάρκα και οστά, δραπετεύοντας από το ενεργειακό του πεδίο και συναντώντας τον εκεί που τέμνονται οι διαστάσεις και ξεπηδούσε το όνειρο μέσα από την ύλη. Μια οπτασία, ένα πλάσμα αέρινο, σαν τη πρωινή δροσερή πνοή του αέρα πάνω στις ανθισμένες μαργαρίτες, σα το πέταγμα μιας πολύχρωμης πεταλούδας, φτιαγμένη από τους πιο απίθανους συνδυασμούς χρωμάτων, να πετά από λουλούδι σε λουλούδι, χορεύοντας, σα να ήθελε να ανταμώσει το λαμπερό ξεκίνημα της νέας αυγής, εκεί στις άκριες των δακτυλίων του Κρόνου. Φοβόταν να ανοιγοκλείσει τα μάτια του μην χάσει έστω λίγο από τη μυστηριακή χάρι και τη σαγηνευτική της κίνηση. Εκείνη να τον κοιτά μ’ ένα βλέμμα διαπεραστικό, όλο υποσχέσεις για πάθη κι έρωτες, στα μήκη των αστρικών εκπομπών των νετρονίων και στα μαγνητικά πεδία των απανωτών πυρηνικών εκρήξεων του πιο κοντινού Σούπερ-Νόβα. Δεν μπορούσε να σκεφτεί τη ζωή του χωρίς αυτήν. Κι ας ήταν ένα πλάσμα που γέννησε το όνειρο στην πιο παράδοξη μορφή του, στην ανάγκη του για μια ανομολόγητη αγάπη, στο χάδι μιας τέτοιας ομορφιάς, στην αγκαλιά μιας τόσο θηλυκής αυτόνομης, τεχνικής ύπαρξης.

-- 1 of 2 --

Κι ας ήταν ένα από τα τελευταίας τεχνολογίας ρομποτικά επιτεύγματα, με τις εκτεταμένες τράπεζες πληροφοριών και τις εμφυτεύσεις πλούσιων συναισθημάτων και λογικών συνειρμών με έμφαση στην ικανοποίηση ανομολόγητων πόθων και επιθυμιών. Κι ας ήταν χωρίς όνομα για κείνον, θα τη φώναζε Νεφέλη! Και το LX212 μοντέλο Κ, σειρά 3 , ενεργοποίησε το διακόπτη λειτουργίας του, μετά την ολιγόωρη συντήρησή του, για να αναλάβει πάλι καθήκοντα, ως αστρικός πλοηγός στο διαστημόπλοιο «Ατλαντίς» που μόλις πέρναγε από τους εξωτερικούς δακτυλίους του Κρόνου με προορισμό τον Ποσειδώνα, τον ένατο και πιο μακρινό πλανήτη του ηλιακού συστήματος. Νίκος Θ. Μέντης Απόσπασμα από το βιβλίο «Πέρα από το όνειρο», Συμπαντικές Διαδρομές, 2019

-- 2 of 2 --