Δεν ξεχνώ το δικό μου άστρο – Νίκος Θ. Μέντης

Ο Ηλίας είναι ένας νέος της εποχής του. Φιλόδοξος, ονειροπόλος κι αισιόδοξος για τη ζωή. Εργάζεται σαν λογιστής και πέρα από τη δουλειά του ασχολείται ερασιτεχνικά με τη συγγραφή. Έχει όμως ένα μικρό «κουσούρι», ένα ιδιαίτερο γνώρισμα, μια ξεχωριστή ιδιότητα, που τον φέρνει αντιμέτωπο με διάφορες περίεργες καταστάσεις, και του επιτρέπει να ταξιδεύει σε άλλους κόσμους και να περνά το κατώφλι της φαντασίας. Άραγε ζει ένα όνειρο ή ονειρεύεται σε μια πιθανή πραγματικότητα; Αυτό θα το ανακαλύψετε εσείς, διαβάζοντας στο βιβλίο αυτό την ιστορία του Ηλία. Ταξιδέψτε μαζί του στα σκιερά, μοναχικά μονοπάτια της φαντασίας κι ανακαλύψτε τις μικρές αλήθειες που ξεπηδούν μέσα από τις περιπέτειές του. Όπως σωστά αναφέρει ο ποιητής, το ταξίδι είναι που μετράει μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου. Το τέλος, απλά σηματοδοτεί μια εναλλακτική πραγματικότητα, σε έναν παράλληλο εξωπραγματικό κόσμο. Νουβέλα, Συμπαντικές Διαδρομές, 2019, 144 σελ.

-- 1 of 3 --

Δεν ξεχνώ το δικό μου άστρο Ζούσαν ανάμεσα στους κατοίκους του πλανήτη εδώ και αιώνες. Είχαν έρθει από εκεί ψηλά, τα μακρινά αστέρια, που δύσκολα φαίνονται πλέον στον νυχτερινό ουρανό. Από ανάγκη κυρίως και από περιέργεια. Ο κόσμος τους άλλαζε κλιματολογικά και οι συνθήκες διαβίωσης δυσκόλευαν. Εξάλλου αυτός εδώ ο νέος κόσμος, ήταν μια πρόκληση για αυτούς, να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα, να βρουν μια νέα πατρίδα και να ξεκινήσουν από το μηδέν. Μπόρεσαν κι αναμείχτηκαν με τον ντόπιο πληθυσμό, κάνοντας φιλίες, σχέσεις, ακόμα και γάμους, χωρίς την δυνατότητα τεκνοποίησης, λόγω διαφοράς στο DNA. Αλλά αυτό ήταν το λιγότερο που τους απασχολούσε, μπορούσαν να τεκνοποιήσουν με τους όμοιούς τους, όποτε κι αν το έβρισκαν απαραίτητο. Ζούσαν πολύ περισσότερα χρόνια από τους γηγενείς κατοίκους του πλανήτη. Το σώμα τους κατά πολύ ανθεκτικότερο σε ασθένειες και κακουχίες, δεν κουραζόταν εύκολα κι απέδιδε καλά σε χειρωνακτικές εργασίες. Η αντίληψή τους πολύ ανώτερη από το μέσο όρο των άλλων κατοίκων. Δεν έκαναν όμως ποτέ επίδειξη της πνευματικής τους δύναμης και διορατικότητας, ούτε χρησιμοποιούσαν την τηλεκίνηση και την τηλεπάθεια, ιδιότητες που είχαν έμφυτες, αν δεν το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Για τους αυτόχθονες φάνταζαν σαν ξεχωριστά άτομα, με μεγάλο ανάστημα, αρκετή ευφυία, όμορφη σωματική κατατομή, καλοσύνη και συμπόνοια, ακούραστοι, εργατικοί, συνεργάσιμοι κι άξια μέλη της κοινωνίας τους.

-- 2 of 3 --

Είχαν ενσωματωθεί πλήρως στην κοινωνία τους. Αν και ήταν φορές που αναπολούσαν τον παλιό δικό τους κόσμο, ένα μικρό γαλάζιο πλανήτη, σε ένα άλλο ηλιακό σύστημα, έτη φωτός μακριά, χιλιάδες χρόνια πριν… Νίκος Θ. Μέντης Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο «Πέρα από το όνειρο», Συμπαντικές Διαδρομές

-- 3 of 3 --