Ο Αλέξης Πάρνης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Σωτήρη Λεωνιδάκη) γεννήθηκε στον Πειραιά στις 24 Μαΐου του 1924, με καταγωγή από την Κρήτη και την Μάνη.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου πήρε μέρος στην Αντίσταση και στα τέλη της δεκαετίας του ’40 έφυγε στη Σοβιετική Ένωση. Σπούδασε λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Μαξίμ Γκόρκυ της Μόσχας και συνδέθηκε φιλικά με προσωπικότητες των γραμμάτων όπως ο Μπορίς Πάστερνακ και ο Ναζίμ Χικμέτ. Τιμήθηκε με το Α΄ παγκόσμιο βραβείο ποίησης στο φεστιβάλ της Βαρσοβίας του 1955 και το 1963 επέστρεψε στην Ελλάδα. Από τότε ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη συγγραφή σεναρίων και διασκευών από θεατρικά έργα για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε στη Ρωσία με δημοσιεύσεις στίχων και θεατρικών έργων, που κινούνταν στο χώρο του μαρξιστικού ρεαλισμού. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα η γραφή του παρουσίασε εντονότερη ψυχογραφική και δραματική διάσταση, χωρίς να χάσει το πολιτικό στίγμα της από το χώρο του ρωσικού ρεαλισμού.
Στο χώρο της μετάφρασης ασχολήθηκε με ποιητικά έργα, ενώ μετέφρασε επίσης το θεατρικό έργο του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι Μπάνιο και ποιήματα. Το πιο επιτυχημένο έργο του Πάρνη στάθηκε το θεατρικό του “Το νησί της Αφροδίτης”, που σκηνοθέτησε ο Αλέξης Σολομός το 1963 στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με την κυρία Κυβέλη στον πρώτο ρόλο και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με την Κατίνα Παξινού (1970), γνωρίζοντας επιτυχία πανευρωπαϊκού επιπέδου (σημειώνεται πως παραστάθηκε και από το μοσχοβίτικο Θέατρο Μάλι).
Στα εμφυλιακά χρόνια, ο Α. Πάρνης ξεχώρισε για το μεγάλο λογοτεχνικό ταλέντο του, στο οποίο πίστεψαν οι συναγωνιστές του, αλλά και ο ηγέτης του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδης, ο οποίος – σύμφωνα με λεγόμενα του ποιητή – τον βοήθησε να σπουδάσει και τον παρότρυνε στη δημιουργία. Για τη δολοφονία του Ν. Μπελογιάννη, ο Πάρνης έγραψε το συνταρακτικό, επικό ποίημα «Νίκος Μπελογιάννης», συμπυκνώνοντας την ιστορία και τους αγώνες του ελληνικού λαού για λευτεριά, δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική πρόοδο. Για το ποίημα αυτό τιμήθηκε (1955) με το Βραβείο Ποίησης της Παγκόσμιας Οργάνωσης Δημοκρατικής Νεολαίας, ενώ η βιογραφία του περιλήφθηκε, σε περίοπτη θέση, στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Βραβείου ήταν ο Ναζίμ Χικμέτ και μέλη οι Λουί Αραγκόν, Πάμπλο Νερούντα, Νικολάς Γκιγιέν.
Ο Αλέξης Πάρνης επαναπατρίστηκε το 1962, χάρη στη μεγάλη επιτυχία του θεατρικού έργου του «Το νησί της Αφροδίτης», στο Εθνικό Θέατρο (το έργο έγινε και ταινία, με πρωταγωνίστρια και πάλι την Κατίνα Παξινού), το οποίο αφιέρωσε στον αγώνα της Κύπρου κατά της αγγλικής κατοχής. Στα χρόνια της «λευκής τρομοκρατίας», στα εμφυλιακά και μετεμφυλιακά, ο Α. Πάρνης έγραψε, μεταξύ άλλων, τα έργα: «Ξερόβραχος», «Το προχωρημένο φυλάκιο», «Μαχητής του ΔΣΕ», «Θωμάς Μπαρούτας», «Είμαστε αδέλφια», «Σοβιετική Γη», «Στο προγεφύρωμα», κ.ά. Εγραψε, επίσης, μυθιστορήματα και νουβέλες: «Διορθωτής», «Λεωφόρος Πάστερνακ», «Κινηματίας», «Μαφιόζος», «Σπορά Ελπίδας (ή «Φως Αυγερινού»), «Ο νεκροθάφτης του Κρεμλίνου 3.V.I.P», «Ωραία Κοιμωμένη», «Το κλουβί του Γιάγκη», κ.ά.
Ποίηση: «Τα Λυρικά του Τυρταίου».
Θεατρικά: «Το νησί της Αφροδίτης», «Φτερά Ικαρου», «Λευκή κηλίδα», «Ανοιχτός λογαριασμός», «Ιβάν και Τζων» κ.ά.
Μεταφράσεις: Ρώσικη Ποίηση απ’ τον Πούσκιν έως τον Μαγιακόφσκι, έως τον Μπ. Πάστερνακ και τους νεότερους. Θέατρο – Β. Μαγιακόφσκι «Το μπάνιο».
Τηλεοπτικές σειρές: «Λεηλασία μιας ζωής», «Φως Αυγερινού».
Στις 10 Μαρτίου του 2023 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών.
